)(.....عشق.....)(

بنياد ظلم از اندك شروع شود

modernlove2007 — Sat, 06 Mar 2010 04:38:18 GMT

روايت كرده اند كه براي انوشيروان عادل در شكارگاهي گوشت شكاري را كباب كردند. نمك در آنجا نبود پس يكي از غلامان به روستايي رفت تا نمك بياورد.
انوشيروان به آن غلام گفت: نمك را به قيمت روزانه ( نه كمتر) خريداري كن تا آئين نادرستي را بنيان نگذاري و در نتيجه روستا خراب نگردد.
به انوشيروان گفتند: اندكي كمتر از قيمت خريدن چه آسيبي مي رساند؟
انوشيروان پاسخ داد: بنيان ظلم در آغاز از اندك شروع شده و سپس به طور مكرر بر آن افزوده شده و زياد گشته است

اگر از باغ رعيت ملك خورد سيب برآورند غلامان او درخت از بيخ

نان نیکویی!!

modernlove2007 — Thu, 25 Feb 2010 12:10:18 GMT

كار پليدي كه انجام مي دهيم با ما مي ماند و نيكي هايي كه انجام مي دهيم به ما باز ميگردند.
اين داستان زني است كه برايتان نقل مي شود:

پسر زني به سفر دوري رفته بود و ماه ها بود كه از او خبري نداشتند. بنابراين زن دعا ميكرد كه او سالم به خانه باز گردد. اين زن هر روز به تعداد اعضاء خانواده اش نان مي پخت
و هميشه يك نان اضافه هم مي پخت و پشت پنجره مي گذاشت تا رهگذري گرسنه كه از آنجا مي گذشت نان را بر دارد. هر روز مردي گو‍ژ پشت از آنجا مي گذشت و نان را بر ميداشت
و به جاي آنكه از او تشكر كند مي گفت:
((كار پليدي كه بكنيد با شما مي ماند و هر كار نيكي كه انجام دهيد به شما باز مي گردد))
اين ماجرا هر روز ادامه داشت تا اينكه زن از گفته هاي مرد گوژ پشت ناراحت و رنجيده شد. او به خود گفت: او نه تنها تشكر نمي كند بلكه هر روز اين جمله ها را به زبان مي آورد . نمي دانم منظورش چيست؟
يك روز كه زن از گفته هاي مرد گو‍ژ پشت كاملاً به تنگ آمده بود تصميم گرفت از شر او خلاص شود. بنابر اين نان او را زهر آلود كرد و آن را با دستهاي لرزان پشت پنجره گذاشت، اما ناگهان به خود گفت : اين چه كاري است كه ميكنم ؟
بلافاصله نان را برداشت و در تنور انداخت و نان ديگري براي مرد گوژ پشت پخت. مرد مثل هر روز آمد و نان را برداشت و حرف هاي معمول خود را تكرار كرد و به راه خود رفت.
آن شب در خانه پير زن به صدا در آمد. وقتي كه زن در را باز كرد ، فرزندش را ديد كه نحيف و خميده با لباسهايي پاره پشت در ايستاده بود. او گرسنه، تشنه و خسته بود در حالي كه به مادرش نگاه مي كرد، گفت: مادر اگر اين معجزه نشده بود نمي توانستم خودم را به شما برسانم.
در چند فرسنگي اينجا چنان گرسنه و ضعيف شده بودم كه داشتم از هوش مي رفتم.
ناگهان رهگذري گو‍ژ پشت را ديدم كه به سراغم آمد . او لقمه اي غذا خواستم و او يك نان به من داد و گفت :
(( اين تنها چيزي است كه من هر روز ميخورم امروز آن را به تو مي دهم زيرا كه تو بيش از من به آن احتياج داري.))
وقتي كه مادر اين ماجرا را شنيد رنگ از چهره اش پريد. به ياد آورد كه ابتدا نان زهرآلودي براي مرد گوژ پشت پخته بود و اگربه نداي وجدانش گوش نكرده بود و نان ديگري براي او نپخته بود، فرزندش نان زهر آلود را مي خورد.
به اين ترتيب بود كه آن زن معناي سخنان روزانه مرد گوژ پشت را دريافت:
((هر كار پليدي كه انجام مي دهيم با ما مي ماند و نيكي هايي كه انجام مي دهيم به ما باز ميگردند))

داستان یک عشق !! حتما بخونید

modernlove2007 — Sat, 20 Feb 2010 20:03:18 GMT

یک روز آموزگار از دانش‌آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می‌توانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق، بیان کنید؟ برخی از دانش آموزان گفتند: با بخشیدن، عشقشان را معنا می‌کنند. برخی؛ دادن گل و هدیه و برخی؛ حرف‌های دلنشین را، راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند: با هم بودن در تحمل رنج‌ها و لذت بردن از خوشبختی را، راه بیان عشق می‌دانند. در آن بین، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند، داستان کوتاهی تعریف کرد. یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند، طبق معمول برای تحقیق بهجنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند. یک قلاده ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود. رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک‌ترین حرکتی نداشتند. ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زیست شناس فریاد زنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه‌های مرد جوان به گوش زن رسید. ببر رفت و زن زنده ماند.

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد. راوی اما پرسید: آیا می‌دانید آن مرد در لحظه‌های آخر زندگی‌اش چه فریاد می‌زد؟ بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است! راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که، عزیزم، تو بهترین مونسم بودی. از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود. قطره‌های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست شناسان می دانند که ببر فقط به کسی حمله می‌کند که حرکتی انجام می‌دهد و یا فرارمی‌کند. پدر من در آن لحظه وحشتناک، با فدا کردن جانش، پیش‌مرگ مادرم شد و او را نجات داد. این صادقانه‌ترین و بی‌ریاترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود.

بساط شیطان !!!بخوانید

modernlove2007 — Sat, 20 Feb 2010 18:43:18 GMT

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت.
مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.
توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص، ‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌ طلبي و ...
هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد.
بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را.
بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را.
شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد.
حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت:
من كاري با كسي ندارم،‌ فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم.
نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد.
مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند. جوابش را ندادم.
آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.
تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد.
اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند.
از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود.
گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.
ساعت‌ها كناربساطش نشستم تا اين كه
چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود.
دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد.
بگذار يك بار هم او فريب بخورد.
به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم.
توي آن اما جز غرور چيزي نبود.
جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت.
فريب خورده بودم، فريب.
دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود!
فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام.
تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم.
مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم.
عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم.
به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.
آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم.
اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم.
بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم،
صداي قلبم را.
و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم.
به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

آرزو مي كنم در تنهايي تنهاييت تنها بماني

modernlove2007 — Sat, 20 Feb 2010 16:47:04 GMT

تو مي تواني دوستي مرا نپذيري. مي تواني مرا از خود براني. مي تواني روي از من بگرداني و براي هميشه مرا از ديدار خود محروم كني ... من هم مي توانم تو را نبينم. مي توانم روز ها و شبها بدون ديدار تو بسر برم. مي توانم چشمانم را از سر راه تو بگردانم و به سوي تو خيره نشوم. مي توانم زبانم را وادارم تا نام تو را بر خود جاري نكند. مي توانم گوشم را از شنيدن آهنگ صدايت بي نصيب نمايم. ولي ....قلبم.... او ديگر در اختيار من نيست. او تا زنده ام بياد تو خواهد طپيد او در درون خود بخاطر تو خواهد ناليد.
مگر ترانه هاي آسماني عشاق و سرودهاي ملكوتي دلباختگان بگوش تو نمي رسد؟
تمام هستي من، چرا دوستم نمي داري؟
وسيله اي جز رابطه اي كه قلب ها را به يكديگر نزديك مي كند ندارم. تصور مي نمايم كه گه گاه به كمان احساسات كسي كه مدتهاست او را فراموش كرده اي پي ببري و اندكي او را بخاطر بياوري.

نمي دانم آيا سزاوارم كه به اين دستاويز اميدوار باشم؟
مگر نمي گفتي قلب تو جايگاه عشق و آرزوي منست؟
مگر نمي گفتي نگاه تو مرا به بهشت مي رساند؟
مگر نمي گفتي زندگاني خويش را براي تو مي خواهم؟
پس چه شد؟ چرا در تاريكي زندگي رهايم ساختي؟
فرشتگاني كه سوگند عشق و وفاداري ترا شنيده اند هنوز با انديشه هاي من بازي مي كنند. بلبلاني كه در كنار دلهاي ما نغمه سرائي كرده اند هنوز در گوشه و كنار زمزمه مي كنند و بر دل دور افتاده من سلام مي گويند.
راستي، آن همه لطف و پاكدلي به كجا رفت؟ چرا سعادتي كه بر هستي من سايه افكنده بود، بدين زودي در تاريكي هاي سرشك و اندوه پنهان گرديد؟ مگر ممكن است دليكه به نور عشق و فضيلت، گرمي و روشني يافته است بدين زودي سرد و خاموش گردد؟
آيا بياد مي آوري آن روزهاي گذشته و آن عهد و پيمان هايي را كه دلهاي ما را بهم پيوست ؟ بدانگونه كه اگر كسي مي گفت اين رابطه را روزگار برهم مي زند، بر او مي خنديديم. مگر تو بمن نمي گفتي كه زندگي را دوست مي داري زيرا من زنده ام؟
از آنچه بر ماگذشته تو را چيزي نمي گويم.... ولي متاسفم بر آن نهالي كه با چه اميدهايش كاشتم و چون زمان گلش، در رسيد آن گل را باد سوزاني خشكاند. آري غنچه عشق ما نشكفته پژمرده شد. اگر فرشته مي تواند آدمي را كيفر كند اين منتهاي شدت كيفر است.
اي كاش گذشته را فراموش مي كردم و به دلخوشي پيشين باز مي گشتم . آيا بياد مي آوري آن روز را كه مي گفتي تو اين لبخند را از لبان فرشته ربوده اي؟ اينك كجايي كه ببيني آن لبخند چه بر سرش آمده.
خداحافظ
امروز ديگر تو را ترك خواهم گفت. اصرار نكن ديگر نمي مانم. بعد از اين همه كه مرا آزردي حالا در اين دقايق آخر با من مهرباني مي كني؟
اين اشكهاي گرم و سوزاني كه در چشمانم غلتانست با تو چه مي گويند و از من چه مي خواهند؟ جز اينكه تنها وفاداري را آرزو مي كنند؟ ولي من آنها را مايوسانه از خودم مي رانم چون وفايي در تو نميابم. آري مي روم خداحافظ. دوست دارم دور از تو جان بسپارم تا صداي قهقه خندهايت را بگوشم نشنوم.
بگذار بروم و از تو فرسنگها دور باشم. نمي دانم به من چه خواهند گفت در حاليكه با دلي شكسته و پريشان باز مي گردم و با تو چه خواهند كرد آن ناز و عشوه هايي كه تو را مجذوب كرده است. بر دل ها آتش مي زني اما باز گناه را به من نسبت خواهند داد و تقصير را بر گردن من خواهند نهاد. راست است كه يك دل و يك عشق تو را كافي نيست. تو بايد دلها بسوزي. بدبخت من، كه جز يك دل و يك عشق نداشتم.
خداحافظ، گريه نكن كه باور نمي كنم مرا دوست بداري. شايد اين اشكها بخاطر تنهايي باشد ولي نترس تو را تنها نمي گذارند. اين من هستم كه بايد بگريم. تنها من هستم كه جز تو ندارم، و تو هم مرا نمي خواهي.
من بايد آه بكشم و اشك بريزم ولي كجا در تو اثر خواهد كرد؟ مي خواهم بروم ديگر اين سوگندها كه در پيشم ياد مي كني و قسم ها كه پي در پي بر زبان مي آوري نخواهد توانست مرا از رفتن باز دارد.
فراق تو برايم زياد سخت است زياد، ولي بيش از اين تاب بي وفايي و بي مهري هايت را ندارم. كجا برايم عزيز و دوست داشتني تر از كنار تو بود اگر با من كمي مهربان مي بودي؟ حال كه مرا دوست نمي داري، حال كه با من بي وفايي مي كني، حال كه من پناه گاهت نيستم، حال كه.... ديگر خداحافظ.
آن زمان كه دوستمان مي داشتند، دوستشان نداشتيم. آن زمان كه قدرمان را مي دانستند، قدرشان را ندانستيم و آن زمان كه ما را گرامي مي داشتند، گراميشان نداشتيم. و حال كه به قدر و ارزششان پي برديم آنها هستند كه ما را ترك خواهند گفت. زيرا كاسه صبر هر چه قدر هم كه بزرگ باشد سرانجام روزي لبريز خواهد شد.

گل من

modernlove2007 — Fri, 19 Feb 2010 17:19:54 GMT

با خنجری در حنجره نام تو فریاد می زنم

با طبل عشق رسوائی خویش داد می زنم

نوری نهفته نیست در پس شب های بی حضور تو

بنشسته ام به انتظار ظهور تو

آواره ام به رهی پر از آوار جان

بی توشه ام به این ره هفتاد خوان

دل کنده ام ز کس و ناکس زمان

دل می دود به رهت نفس نفس زنان

معزرت خواهی از دوستان

modernlove2007 — Thu, 18 Feb 2010 22:15:18 GMT

دوستان عزیزم منو بابت حرفایی که پست قبلی زدم ببخشید زیاد حالم خوب نبود

که این پست رو گزاشتم امیدوارم جسارت منو ببخشید

حالا برای اینکه از دلتون در بیارم یه چیزجدید به وبلاگ اضافه کردم شما میتونید به راحتی و با سرعت هرچه تمام تر عکس های خودتون رو آپلود کنید به صورت نامحدود میتونید با رفتن به انتهای وبلاگ عکس های خود را به بهترین نحو آپلود کنید امتحان کنید ضرر نمیکنید خیلی سرعتش عالیه اینو به زورپیدا کردم

بی قرار

modernlove2007 — Thu, 18 Feb 2010 08:58:35 GMT

آه که چه بیزارم از این تردیدها

ره نیابم به برون از دل این تزویرها

من بمیرم اگر آن روز پر از موج رسد

روزی که تمنای تن بر اوج رسد

هرگز نروم آن ره که خواهش تن برد مرا

راهی بروم که روح من برد مرا

راهی به ره مسلک عشاقم

تک سوار عاشقی مشتاقم

در شوق آغوش جانانم

لبریز ز بی قراری یارانم

بی تاب رسیدن صبحم

صبحی که بتابد آفتابم

دلداده ی دل پرست دلبر خواهم

دلبسته ی دل سوخته ام، دلدار می خواهم

خوب اینم یه تجربه ی دیگه راستی شما دخترا واقعا چه شکلی هستین

از همه ی دنیا متنفرم از همش پس کی تموم میشه این زندگی لعنتی؟

لعنت به هرچی دوست داشتنه و هرچی امید و هرچی اعتماد به نفسه

خسته شدم از تنهایی و سکوت دیگه حتی دوست ندارم به دختری نگاه کنم

همشون فقط به خاطرپول میان سمت آدم همشون عوضی هستن همشون

ولنتاین

modernlove2007 — Thu, 11 Feb 2010 18:17:18 GMT

modernlove2007 — Wed, 10 Feb 2010 04:58:33 GMT

××× خدا عشق است . عشقی که هنگام نفوذ به درون ما نرم میکند ، ناب میکند ، تازه میکند و درون آدمی را باز می سازد ×××

مینویسم برایت از شادی ها و ناکامی ها ، طلوع و غروب ها ، از سکوت عاشق در برابر معشوق ، از زیبایی ها ، از غمگین ترین قصه ها و بزرگترین شعرها و از همه دوستی ها و جدایی ها و از همه ی خنده ها و گریه ها که دور عشق جاودانه با یکدیگر ریختیم ، از خوبی های سرنوشت و از دوست داشتنی های تو ، از قلب پرنده ای که عاشقانه میخواند و از مهری که تو در دلم پنهان کردی . زندگی خوب و درخشان است وقتی قلبمان با هم است ...

سلام به همه شما دوستان من برگشتم و تمام نمراتمم عالی و دارم ترم جدید رو شروع میکنم در واقع می خوام شروع کنم دوستان عزیز ممنونم که هر چند وقت یه نگاهی به وب من میندازید متاسفانه نشد سوپرایزمو براتون بیارم البته تا عید سعی میکنم این کارو بکنم

یه سلام دیگه به خانوم موذن زاده که توی نظرات از من درخواست همکاری کردن خانوم عزیز من برای سری اول هم همکاری خودمو اعلام کردم متاسفانه ایمیلم به دست شما نرسیده برای بار دوم هم اعلام کردم و لی ایمیل من به شما نمیرسه نمیدونم چرا من این جا مینویسم تا وقتی شما میبینید بهم موضوعات رو اعلام کنید در ضمن ایمیل من فعلا مسدود شده اگه ممکنه یه وبلاگ باشه که از طریق اون با هم در ارتبات باشیم متشکرم